5-point agenda seminar for the Diocese of Cubao

Our Lady of Mount Carmel Parish
Project 6, Quezon City

Incommunicado no more

It's as if the Universe heard my plaintive song of woe. Unbidden, two long-lost friends emerged from the mists of nowhere. Both through YM.

And now that they're back I have more credentials to talk about the place called the 50s. It's a state where one begins to take stock of things that have happened to you in the last few decades. It's a period that you shift through the people who have walked through your life. You ask questions like ... Who has stayed? Who has gone away? Who has returned?

And then more questions... For how long? Why are they back? Do I want them back at all? If not, can I push them back into oblivion?  I'll have my answers in a year or so. There's no hurry! It's a privilege people of my age ought to have and enjoy.

Tita Minerva visits Mama

Pulot at tsaa

    Kanina, nang inuubos ko ang tsaang tinimpla ko at inabot ko ang ilalim na kung saan naipon ang pulot dahil di ko ito lubos na nahalo, di sinasadya kong naalala si Mama. At hindi ito dahil mahilig syang uminom ng tsaa.

    Minsan, tinangka kong alalahanin kung anong mga paboritong ulam at inumin ni Mama noong kam'y bata pa. Wala akong maisip maliban sa mga niluluto nyang mga paborito naming ulam. Ni hindi ko nga maalala kung anong iniinom nya kapag almusal. Hindi naman siguro dahil mga bata pa kami at dahil dito ay walang saysay ang mundo pagkalampas ng mga ilong namin. Si Papa kasi, maliwanang na kape ang pansimula ng kanyang araw at may mga araw na naiisipan nyang uminom ng fresh milk. Dahil ba kaya na wala talaga paborito si Mama? O ipinagkait lamang niya sa kanyang sarili na madalas tikman ang kanyang mga nagugustuhang pagkain at inumin?

     Habang lumalaki kaming magkakapatid, bukambibig ni Mama ang pagtitipid at pag-iipon. Hindi naman ito nakakagulat dahil sa pangangaillangan na pagkasyahin ang maliliit na suweldo nilang mag-asawa sa gastusin ng pamilya. Marami kaming naninirahan sa isang bahay. Maliban sa aming pamilya, kasama namin ang lola ko at ilan pang kamag-anak. Dahil siguro si Mama at Papa lamang ang naninirahan sa Maynila sa kanilang mga kapatid, naging ugali na ng aming mga pinsan na nag-aaral sa Maynila na sa amin manirahan.

    Hindi lang matipid si Mama sa kanyang sarili, pinupuna nya ang mga magagastos na gawi ng ibang miyembro ng pamilya, lalo na si Papa. Lagi nyang sinasabi na kailangang mag-ipon para sa kanilang katandaan. Paano daw kung siya's magkasakit at maospital, kung wala siyang itatago, paano na daw kami? Ayaw daw nyang umasa sa amin sa kanyang katandaan!

    Ang kaisipang ito ay di sinasang-ayunan ni Papa. Galante siya lalo na sa mga taong labas sa aming pamilya. Hindi sya nagdadalawang-isip bumili ng magagastos na gamit! At para siguro mabigyan ng katwiran ang kanyang mga gawi sa paghawak ng pera, sa mga kumpulan namin na di kasama si Mama, madalas nyang pinagtatawanan at pinaparatangan si Mama na kuripot. Kami nama'y nagsasabi na sa sobrang tipid ni Mama at dahil sa pagkakait sa sarili, magkakasakit nga siya. Imbis na gamitin ang pera nya sa pagpapaginhawa, parang hinahanda nya ang kanyang sarili sa kanyang pagdurusa! Sa madaling salita, walang kakampi si Mama sa kanyang paniniwala.

     Hanggang sa umabot na nga sa kanilang katandaan sina Papa at Mama. Sa sunod-sunod na pagkakasakit ni Papa hanggang sa umabot sa kanyang kamatayan, naging matingkad ang usapin kung saan kukunin ang mga panggastos dito. Merong pension at medical priviileges si Papa mula sa Veteran's na tumustos nang bahagya sa kanyang mga gamot at  pagkakaospital. Kaming magkakapatid ay nagbigay ng lahat ng aming makakaya ngunit ang malaking bahagdan ay galing sa perang naipon ni Mama. Pati ang sariling memorial plan ni Mama na kanyang matiyagang binayaran ng intallment ay siyang ipinagamit kay Papa dahil ang sa kanya (na si Mama rin ang nagbayad) ay pinagamit sa kapatid ni Papa nang ito'y namatay.

       Ngayon, sa pagkakaratay ni Mama dahil sa sari-saring sakit, nababanaagan ko ang saysay ng kanyang paniniwala. Ang kanyang naipon at ang apartments na kanilang naipundar  ni Papa ang siyang pinagkukunan ng pambili ng ilan sa kanyang mga pangangailangan at pagpapatakbo ng kanyang tahanan na kung saan naninirahan ang mga pinsan ko na tumutulong sa kanyang pag-aalaga. Hindi lubusang nakabibigat sa aming magkakapatid ang pag-abot sa pangangailang medikal ni Mama dahil hindi lahat sa amin inaasa ang gastusing ito.

       Kung iyong titingnan, siguro'y parang kaawa-awa si Papa dahil sa kanyang mga huing araw, wala na ang karangyaan na ikinasaya nya noong malakas pa sya. Ang sabi nya'y dapat matikman ang iyong mga pinaghirapan habang ikaw ay malakas pa. Hindi nya inisip ang kanyang katandaan at mga huling araw. Kaya't naitatanong ko sa sarili ko, masaya kaya sya noon dahil hindi naman ito taliwas sa iniisip nyang magiging kalagayan ng kanyang buhay pag ito'y nagtapos na!

       Masaya din nga kaya sa Mama sa kanyang mga araw ngayon na tila walang saysay? Nararansan nya ba ang kaginhawahang dala ng pagtupad sa lahat ng kanyang kasalukuyang pangangailan?

     Sino nga kaya kay Mama at Papa ang tama sa kanilang paniniwala?Alin kaya ang masasabi nating tanda ng karununungan? Ang maging masaya at magpakasasa sa kabataan at maghikahos naman sa katandaan? O ang magkait sa sariling kaginhawahan upang ito'y maranasan naman sa katandaan?

     Ako siguro, maglalagay lamang ako ng sapat na pulot sa inuming tsaa kung kailangan. Hahaluin ko nang husto upang lubos kong malasap ang tamis nito. Mag-iiwan pa ako ng pulot sa sisidlan hanggang makakaya. Ipatitikim ko rin ang pulot sa ibang tao. Pag naubos na ito, pagbubutihin ko ang paraan upang magkaroon ulit ng pulot. Pulot na sisiguraduhin kong matitikman rin ng mga anak ko!

The Unbelievable Lightness of Letting Go

     Last week, I spent a few hours in Starbucks poring over the review of related literature written by a graduate student scheduled to defend her thesis entitled "Pagpapatawad". It was most enlightening for someone who has spent a considerable amount of time grappling with the notion of forgiving all those who have wronged her.

      It's been a long on-going process which has taken me through the steps described in the student's study.

    

MOMS.wmv

I absolutely loved this! It's a tribute to mothers who rule the world (like me)! Hehehe!

In preparation for being alone

       When one reaches the 50s, it seems like you are entering the period when one sheds baggage that is making the trip to HOME so much slower. Your experiences during this time help you trim the excesses that will just be in the way of your focusing on what is truly important in your life.

      That would be both happy and sad places to be in. But today, I dwell on the sad.

      Sometimes, you want to hold on to many things but there is no law which says you are the only one who can decide on this option. What if the other party wants to let go? What if in the eyes of some people, you are a but a speck of nothingness that they don't see. What if people just tolerate your existence because not doing so would be so cruel? You attempt to be one of the guys, so to speak, but in your heart you know it cannot be. It might be because you are of a different generation or simply a creature from another mold altogether.

      And that's when you know it's time to move on. It's time to look inside yourself for the comfort you need when things go astray. It's time to use all that you have learned  to nurture those who would care to ask for help.

      But if there is no one, there is always you. Because at the very end, there will be no one else but you. The 50s, a preparation for being alone.